ประวัติจังหวัดกาฬสินธุ์
พุธ, 19 มีนาคม 2008

ประวัติจังหวัดกาฬสินธุ์

   
      กาฬสินธุ์ แปลตรงตัว น้ำดำ หากจากตำนานโบร่ำโบราณแล้ว คำว่า กาฬสินธุ์
มีความหมายที่จะแปลกันตรง ๆ เหลือเกิน
     เมื่อสมัยกรุงธนบุรีประมาณ พ.ศ. 2310 พระเจ้าศิริบุญสาร ได้ยกกองทัพเข้าตี
เมืองเวียงจันทร์และสถาปนตนขึ้น เป็นพระเจ้าอยู่หัว จนล่วงมาปี พ.ศ. 2320 ท้าวโสมพระมิตร ขุนนาง แห่งราชสำนักเวียงจันทร์ อพยพไพร่พลหนีความขัดแย้ง กับพระเจ้าศิริสาร ข้ามมาตั้งบ้านเรือนบริเวณลุ่มน้ำก่ำ แถบบ้านพรรณา (ปัจจุบันอยู่ในเขต จ. สกลนคร) ต่อมา พระเจ้าศิริบุญสารได้ยกทัพติดตามมา ท้าวโสมพะมิตรจึงอพยพหนีต่อ จนท้ายสุดมาพบทำเลที่เหมาะสม คือบริเวณลำน้ำปาว เกาะสำโรง ชายสงเปลือย เหตุเพราะน้ำในลำปาวนั้นใสสะอาด เสียจนมองเห็นดินตมเบื้องล่าง ดินตมที่มีสีดำสนิทจนแลดูเหมือนน้ำมีสีดำ แสดงถึงความอุดม สมบูรณ์ของแผ่นดิน จึงได้ลงหลักปักฐาน จัดตั้งศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจากนั้น ได้เข้าสวามิภักดิ์ ต่อพระบาทสมเด็จ พระพุทธยอดเจ้าฟ้าจุฬาโลกฯ รัชกาลที่ 1 แห่งราชวงศ์จักรี
     ท้าวโสมพะมิตรได้รับแต่งตั้งเป็น พระยาชัยสุนทร และสถาปนาบ้านแก่งสำโรงขึ้นเป็นเป็นเมือง ได้รับพระราชทานนามว่า กาฬสินธุ์ ตั้งแต่บัดนั้นมาเป็นต้นมา
   
เมืองกาฬสินธุ์นี่ดินดำน้ำซุ่ม
ปลานางบ้อนคือขางฟ้าลั่น
แตกจ้นจ้นคนปีปโฮแซว
ปลากุ่มบ้อนคือแข้แก่งหาง
จั๊กจั่นฮ้องปานฟ้าล่วงบน
เมืองนี้มีซุแนวแอ่นระบำรำฟ้อน